15-Nov-2019

Help! de passie verdwijnt

Bij veel stellen die al jarenlang bij elkaar zijn dooft de passie uit. Ze hebben soms helemaal geen seks meer terwijl er verder niks mis is met hun relatie. Sommigen leggen zich er bij neer, anderen betreuren het als een groot gemis en zijn wanhopig op zoek naar manieren om de passie terug te vinden.

Bij het tangodansen overkomt me wel eens iets vergelijkbaars. Dan merk ik dat ik mijn volger weinig geïnspireerd, werktuiglijk Ocho’s en Media-luna’s laat draaien en dan vraag ik me af waar ik in godsnaam mee bezig ben.

Ik heb gemerkt dat ik het bij elkaar komen vaak veel opwindender vind dan het bij elkaar zijn. Daarom probeer ik regelmatig aan het begin van de dans het moment van omhelzing uit te stellen, met een soort voorspel waarin we elkaar het hof maken, maar waar we ons niet zo gemakkelijk gewonnen geven. En juist als we elkaar even zijn kwijtgeraakt biedt dat een mogelijkheid om de kick van het elkaar weer vinden nog een keer te beleven.

Wat ik ook heel spannend vind, is als een volger niet klakkeloos ingaat op mijn uitnodiging tot het doen van een bepaalde pas. Maar dat ze even aarzelt en laat voelen dat het niet vanzelfsprekend is dat ze me volgt. Als ze dan uiteindelijk toch op mijn uitnodiging in gaat stroomt er een golfje van geluk door me heen.

Buiten de dansvloer werkt het net zo. Ik vind het kicken om een vrouw het hof te maken. Het doet een groot beroep op een breed scala van mijn kwaliteiten die ik bij mijn veroveringspoging kan inzetten: creativiteit, vindingrijkheid, gevoeligheid, humor, taalkunst, lef, relativeringsvermogen, levenswijsheid en de kunst van het subtiele complimentjes geven. Het is heerlijk te voelen dat ik die kwaliteiten heb, en dat ik ze ten toon mag spreiden voor iemand die ik heel aardig vindt.  En het wordt natuurlijk helemaal mooi, als ik een goede tegenspeler heb die me uitdaagt het uiterste van mezelf te vragen.

Het is dan niet alleen de dopamine en testosteron , maar ook de adrenaline die er voor zorgt dat ik me ontzettend levend voel. Het is een voorspel dat weken kan duren.

Maar ja, als je een relatie hebt is het heel anders. Je hebt de ander al “veroverd”, dus het is niet spannend meer, en dan ben je ook niet meer zo geneigd je best te doen.

Dat gebeurt als je een relatie ziet als een soort verzekering om regelmatig van je seksuele natje en droogje  te worden voorzien. Dan is het lang zo leuk niet, helemaal niet als het seksuele samenzijn niet veel meer is dan een met de noodzakelijke plichtplegingen omklede gang naar het orgasme. Dan ontbreekt elke ruimte voor luchtigheid, spel en plezier. Het is goed je te blijven realiseren dat de ander niet je bezit is, dat het feit dat de ander zich aan je geeft nooit een vanzelfsprekendheid is.

Laat het minnenspel ook echt een spel zijn. Zoals in het tango-voorbeeld. Het is maar spel, maar het golfje geluk is echt.

Ik heb bijvoorbeeld gelezen over echtlieden die regelmatig met elkaar afspreken dat ze onafhankelijk van elkaar naar dezelfde kroeg zullen gaan en dan zullen doen of ze elkaar niet kennen en elkaar dan gaan versieren.

David Schnarch, een bekende seksuoloog zegt: als het goed is begint het voorspel voor de volgende gemeenschap meteen nadat de vorige is afgelopen. Dat doe je door in de loop van de week elkaar subtiele signalen te geven: blikken, woorden, gebaren en aanrakingen, waaruit je laat blijken dat je de ander aantrekkelijk vindt. Het moet dan wel echt gemeend zijn, geen truckje met als achter-gedachte: hoe krijg ik haar zo snel mogelijk in bed, want dan werkt het niet.

Het hierboven beschreven mechanisme is niet de enige oorzaak van het verflauwen van de passie, maar daarover een andere keer meer.

Breng dit blog onder de aandacht van een vriend

Geef een reactie

* verplicht veld